Κύριε υπουργέ,
Μέσα σε μια πολωμένη κοινωνία των δύο αντιπάλων δεών, ανήκω σε μια μειοψηφούσα κατηγορία πολιτών που χρήζουν προστασίας: εκείνων που δεν μισούν την Αστυνομία.
Ιδεολογικά, μας
Μέσα σε μια πολωμένη κοινωνία των δύο αντιπάλων δεών, ανήκω σε μια μειοψηφούσα κατηγορία πολιτών που χρήζουν προστασίας: εκείνων που δεν μισούν την Αστυνομία.
Ιδεολογικά, μας
χωρίζει χάος απροσμέτρητο.
Όμως εγώ -φοβούμαι περισσότερο από εσάς και τους πολιτικούς σας προϊσταμένους- πιστεύω στην Έννομη Τάξη.
Όπως πιστεύω ότι, αρμοδιότητα και καθήκον για την επιβολή της έχει μόνον αυτή, η συγκροτημένη από την Πολιτεία, Δύναμη, που ονομάζεται Αστυνομία.
Ο τρόπος που τη διοικείτε όμως, είναι αποκαλυπτικός του άλλου χάσματος που μας χωρίζει: άλλη Αστυνομία θέλω εγώ και άλλη εσείς.
Λόγω επαγγέλματος και προσωπικής ιδιοτροπίας, έχω πολλούς φίλους Αστυνομικούς.
Είναι όλοι τους νεότεροι από μένα και πολύ νεότεροι από σας, με διαφορετική νοοτροπία από του αστυφύλακα που λουφάζει πίσω από ένα γραφείο και του ενωμοτάρχη που πίνει κερασμένους καφέδες στα χωριά της επαρχίας φροντίζοντας να τα έχει καλά με όλους, ώστε να κάνει τη διαμονή του εκεί όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη.
Όλοι οι Αστυνομικοί φίλοι μου είναι οικτρά απογοητευμένοι.
Από την ηγεσία σας, κύριε υπουργέ.
Γιατί ξέρουν ότι εάν ανταποκριθούν στο καθήκον τους και πατήσουν “τους λάθος κάλλους” θα θαφτούν κάτω από έναν οδοστρωτήρα πολιτικών μικροσυμφερόντων και θα αποχαιρετήσουν την καριέρα τους.
Γιατί ξέρουν πως, τη στιγμή που θα κληθούν να τηρήσουν το “Γράμμα του Νόμου”, θα βρεθεί κάποιος να τους τραβήξει το αυτί και να τους επαναφέρει στην τάξη.
Αυτή την τάξη που έχετε εσείς στο μυαλό σας, όχι την Τάξη όπως την ερμηνεύει το Σύνταγμα.
Και τέλος, επειδή τρέμουν στην ιδέα ότι, η στιγμή που θα χρειαστεί να τραβήξουν το πιστόλι τους εναντίον ενός επικίνδυνου κακοποιού, θα σημάνει και το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής τους.
Ακόμα κι αν κερδίσουν τη μάχη.
Αυτή η ιδιότυπη τρομοκρατία που έχετε επιβάλλει με την αδράνεια και την ανικανότητα να προστατεύσετε τα υγιή στοιχεία σε έναν νοσούντα οργανισμό, ζωγραφίζει την Ελληνική Αστυνομία του σήμερα:
ΜΑΤ που δέρνουν συνταξιούχους -και συναδέλφους τους- αλλά στέκουν αμέτοχα μπροστά σε απρόκλητες πράξεις βίας, πλιάτσικου και καταστροφής.
Εποχούμενοι παλικαράδες της ομάδας ΔΙΑΣ που σταματούν στο ίδιο φανάρι με μοτοσικλέτες χωρίς αριθμό κυκλοφορίας και κοιτούν από την άλλη πλευρά.
Τροχαίοι που περιπολούν τις εθνικές οδούς και επιτρέπουν σε ΙΧ να τους προσπερνούν από τη ΛΕΑ χωρίς να κάνουν έστω μία σύσταση, για την τιμή των όπλων.
Ένοπλοι αστυφύλακες και βαθμοφόροι που γίνονται μάρτυρες εγκλημάτων κατά της ζωής σε εξέλιξη και δεν τολμούν να παρέμβουν παρά μόνον όταν είναι πλέον αργά.
Ένας από τους φίλους μου Αστυνομικούς, μου το εκμυστηρεύτηκε ήδη από τις πρώτες μέρες της γνωριμίας μας:
“Δεν παίρνω ποτέ το υπηρεσιακό μου πιστόλι μαζί, όταν βρίσκομαι εκτός υπηρεσίας. Δεν θέλω να μπλέξω”.
“Τι εννοείς”; τον ρώτησα με αφέλεια.
“Άμα το χρησιμοποιήσω, θα πάω φυλακή”.
Δεν έχει καν σημασία αν είχε δίκιο ή όχι.
Σημασία έχει ότι αυτό πιστεύει για το ρόλο του ως Αστυνομικός: το οκτάωρο να περάσει, με το πιστόλι στη θήκη και αύριο είναι μια άλλη μέρα!
Το είχε πει καθαρά ο διευθυντής του Τμήματος Ασφαλείας στον πατέρα μου, όταν του διέρρηξαν το σπίτι στους Θρακομακεδόνες:
“Ερχόμαστε επίτηδες αργά, για να έχουν φύγει οι δράστες. Δεν θέλουμε, ούτε να σκοτωθούμε για τρεις κι εξήντα, ούτε να χρειαστεί να τους πυροβολήσουμε”.
Η Αστυνομία σε ρόλο αποκομιστή: φτάνουμε κατόπιν εορτής, για να μαζέψουμε τα σκουπίδια...
Εγώ όμως δεν θέλω αυτή την Αστυνομία.
Θέλω αρωγούς του πολίτη που δεν σε κοιτάζουν καχύποπτα όταν τους λες καλημέρα. Θέλω αξιωματικούς που δεν σου κάνουν παρατήρηση επειδή “έχεις μεγάλη άνεση μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα” (ναι, μου συνέβη κι αυτό).
Θέλω Αστυνομικούς.
Ούτε μπασκίνες, αγράμματους, κορδωμένους, με τα χέρια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη, ούτε μπάτσους σαδιστές, με σύμπλεγμα εξουσίας και θάρρος ποντικού.
Ψέματα.
Δεν θέλω. Απαιτώ.
Από εσάς απαιτώ να μην καταγγέλλετε τα “συμπτώματα μαφιόζικης βίας” στην τηλεόραση.
Αυτό είναι δική μου δουλειά.
Δική σας είναι να τα πατάσσετε.
Και από την Αστυνομία απαιτώ να κατανοήσει πόσο βαρύ ηθικό χρέος έχει αναλάβει.
Ο Αστυνομικός δεν είναι ένας ακόμα δημόσιος υπάλληλος.
Είναι ένας λειτουργός, επιφορτισμένος με ένα ιερό καθήκον.
Αν του πέφτει βαρύ, τότε -όπως επαναλαμβάνει συχνά κι ένας φίλος- “κλείστο, μεγάλε, και άνοιξε μαρμαράδικο”.
Επίσης, καλή ιδέα θα ήταν να παραιτηθείτε.
Θα προσφέρατε ένα μιμητέο παράδειγμα αποχώρησης σε όλους όσοι δεν κάνουν γι’ αυτή τη δουλειά, που θέλει ηθικό ανάστημα και κότσια.
Θα ήταν η πρώτη αληθινή προσφορά σας στην κατεύθυνση παλινόρθωσης της Έννομης Τάξης.
Και -ευτυχώς για όλους εμάς που πραγματικά χρήζουμε προστασίας- η τελευταία σας.
Κάθε Τρίτη, ανάμεσα στις 9 και 10 το πρωί, ο Γιώργος Φραντζεσκάκης από τη συχνότητα του Ρ/Φ “Στο Κόκκινο”, στους 105.5, προσφέρει μια σειρά από, όχι και τόσο ταπεινές ιδέες, για το πώς η πόλη μας, αλλά και κάθε άλλη πόλη στην επικράτεια (μια και από τις ίδιες ασθένειες πάσχουν λίγο πολύ) μπορεί να γίνει λίγο πιο ανθρώπινη.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τα κείμενα των ραδιοφωνικών αυτών πενταλέπτων.
-
/www.eyedoll.gr - politikanet.gr/
Όμως εγώ -φοβούμαι περισσότερο από εσάς και τους πολιτικούς σας προϊσταμένους- πιστεύω στην Έννομη Τάξη.
Όπως πιστεύω ότι, αρμοδιότητα και καθήκον για την επιβολή της έχει μόνον αυτή, η συγκροτημένη από την Πολιτεία, Δύναμη, που ονομάζεται Αστυνομία.
Ο τρόπος που τη διοικείτε όμως, είναι αποκαλυπτικός του άλλου χάσματος που μας χωρίζει: άλλη Αστυνομία θέλω εγώ και άλλη εσείς.
Λόγω επαγγέλματος και προσωπικής ιδιοτροπίας, έχω πολλούς φίλους Αστυνομικούς.
Είναι όλοι τους νεότεροι από μένα και πολύ νεότεροι από σας, με διαφορετική νοοτροπία από του αστυφύλακα που λουφάζει πίσω από ένα γραφείο και του ενωμοτάρχη που πίνει κερασμένους καφέδες στα χωριά της επαρχίας φροντίζοντας να τα έχει καλά με όλους, ώστε να κάνει τη διαμονή του εκεί όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη.
Όλοι οι Αστυνομικοί φίλοι μου είναι οικτρά απογοητευμένοι.
Από την ηγεσία σας, κύριε υπουργέ.
Γιατί ξέρουν ότι εάν ανταποκριθούν στο καθήκον τους και πατήσουν “τους λάθος κάλλους” θα θαφτούν κάτω από έναν οδοστρωτήρα πολιτικών μικροσυμφερόντων και θα αποχαιρετήσουν την καριέρα τους.
Γιατί ξέρουν πως, τη στιγμή που θα κληθούν να τηρήσουν το “Γράμμα του Νόμου”, θα βρεθεί κάποιος να τους τραβήξει το αυτί και να τους επαναφέρει στην τάξη.
Αυτή την τάξη που έχετε εσείς στο μυαλό σας, όχι την Τάξη όπως την ερμηνεύει το Σύνταγμα.
Και τέλος, επειδή τρέμουν στην ιδέα ότι, η στιγμή που θα χρειαστεί να τραβήξουν το πιστόλι τους εναντίον ενός επικίνδυνου κακοποιού, θα σημάνει και το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής τους.
Ακόμα κι αν κερδίσουν τη μάχη.
Αυτή η ιδιότυπη τρομοκρατία που έχετε επιβάλλει με την αδράνεια και την ανικανότητα να προστατεύσετε τα υγιή στοιχεία σε έναν νοσούντα οργανισμό, ζωγραφίζει την Ελληνική Αστυνομία του σήμερα:
ΜΑΤ που δέρνουν συνταξιούχους -και συναδέλφους τους- αλλά στέκουν αμέτοχα μπροστά σε απρόκλητες πράξεις βίας, πλιάτσικου και καταστροφής.
Εποχούμενοι παλικαράδες της ομάδας ΔΙΑΣ που σταματούν στο ίδιο φανάρι με μοτοσικλέτες χωρίς αριθμό κυκλοφορίας και κοιτούν από την άλλη πλευρά.
Τροχαίοι που περιπολούν τις εθνικές οδούς και επιτρέπουν σε ΙΧ να τους προσπερνούν από τη ΛΕΑ χωρίς να κάνουν έστω μία σύσταση, για την τιμή των όπλων.
Ένοπλοι αστυφύλακες και βαθμοφόροι που γίνονται μάρτυρες εγκλημάτων κατά της ζωής σε εξέλιξη και δεν τολμούν να παρέμβουν παρά μόνον όταν είναι πλέον αργά.
Ένας από τους φίλους μου Αστυνομικούς, μου το εκμυστηρεύτηκε ήδη από τις πρώτες μέρες της γνωριμίας μας:
“Δεν παίρνω ποτέ το υπηρεσιακό μου πιστόλι μαζί, όταν βρίσκομαι εκτός υπηρεσίας. Δεν θέλω να μπλέξω”.
“Τι εννοείς”; τον ρώτησα με αφέλεια.
“Άμα το χρησιμοποιήσω, θα πάω φυλακή”.
Δεν έχει καν σημασία αν είχε δίκιο ή όχι.
Σημασία έχει ότι αυτό πιστεύει για το ρόλο του ως Αστυνομικός: το οκτάωρο να περάσει, με το πιστόλι στη θήκη και αύριο είναι μια άλλη μέρα!
Το είχε πει καθαρά ο διευθυντής του Τμήματος Ασφαλείας στον πατέρα μου, όταν του διέρρηξαν το σπίτι στους Θρακομακεδόνες:
“Ερχόμαστε επίτηδες αργά, για να έχουν φύγει οι δράστες. Δεν θέλουμε, ούτε να σκοτωθούμε για τρεις κι εξήντα, ούτε να χρειαστεί να τους πυροβολήσουμε”.
Η Αστυνομία σε ρόλο αποκομιστή: φτάνουμε κατόπιν εορτής, για να μαζέψουμε τα σκουπίδια...
Εγώ όμως δεν θέλω αυτή την Αστυνομία.
Θέλω αρωγούς του πολίτη που δεν σε κοιτάζουν καχύποπτα όταν τους λες καλημέρα. Θέλω αξιωματικούς που δεν σου κάνουν παρατήρηση επειδή “έχεις μεγάλη άνεση μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα” (ναι, μου συνέβη κι αυτό).
Θέλω Αστυνομικούς.
Ούτε μπασκίνες, αγράμματους, κορδωμένους, με τα χέρια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη, ούτε μπάτσους σαδιστές, με σύμπλεγμα εξουσίας και θάρρος ποντικού.
Ψέματα.
Δεν θέλω. Απαιτώ.
Από εσάς απαιτώ να μην καταγγέλλετε τα “συμπτώματα μαφιόζικης βίας” στην τηλεόραση.
Αυτό είναι δική μου δουλειά.
Δική σας είναι να τα πατάσσετε.
Και από την Αστυνομία απαιτώ να κατανοήσει πόσο βαρύ ηθικό χρέος έχει αναλάβει.
Ο Αστυνομικός δεν είναι ένας ακόμα δημόσιος υπάλληλος.
Είναι ένας λειτουργός, επιφορτισμένος με ένα ιερό καθήκον.
Αν του πέφτει βαρύ, τότε -όπως επαναλαμβάνει συχνά κι ένας φίλος- “κλείστο, μεγάλε, και άνοιξε μαρμαράδικο”.
Επίσης, καλή ιδέα θα ήταν να παραιτηθείτε.
Θα προσφέρατε ένα μιμητέο παράδειγμα αποχώρησης σε όλους όσοι δεν κάνουν γι’ αυτή τη δουλειά, που θέλει ηθικό ανάστημα και κότσια.
Θα ήταν η πρώτη αληθινή προσφορά σας στην κατεύθυνση παλινόρθωσης της Έννομης Τάξης.
Και -ευτυχώς για όλους εμάς που πραγματικά χρήζουμε προστασίας- η τελευταία σας.
Κάθε Τρίτη, ανάμεσα στις 9 και 10 το πρωί, ο Γιώργος Φραντζεσκάκης από τη συχνότητα του Ρ/Φ “Στο Κόκκινο”, στους 105.5, προσφέρει μια σειρά από, όχι και τόσο ταπεινές ιδέες, για το πώς η πόλη μας, αλλά και κάθε άλλη πόλη στην επικράτεια (μια και από τις ίδιες ασθένειες πάσχουν λίγο πολύ) μπορεί να γίνει λίγο πιο ανθρώπινη.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τα κείμενα των ραδιοφωνικών αυτών πενταλέπτων.
-
/www.eyedoll.gr - politikanet.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου