Η ιστορία αυτή, όπως εξιστορείται (τί ιστορία θα λήταν άλλωστε;) χρονολογείται αρκετά χρόνια πριν και συσχετίζεται με μια από τις μεγαλύτερες επί ελληνικού εδάφους επιτυχίες της Δίωξης Ναρκωτικών Αττικής.
Στο μεταβατικό στάδιο των
συλλήψεων και της σύνταξης της δικογραφίας, έγινε μια αντικατάσταση προσώπων για λόγους που δεν εξηγήθηκαν και δεν χρειάστηκε άλλωστε,καθώς η αντικατάσταση επιβλήθηκε από τα πάνω. Οι αξιωματικοί της Δίωξης Ναρκωτικών, είτε εκεί, είτε από αλλού άλλωστε, από τότε ήξεραν ποιον, πότε και για ποιο λόγο έπρεπε να μπει δικό τους παιδί στο κάδρο. Είτε της δημοσιότητας, είτε άλλης φύσης της ιδιοτελούς σε κάθε περίπτωση σκοπιμότητας.
Το θέμα όμως δεν είναι εκεί. Το θέμα είναι τί συνέβη, τί φώναζε και σε ποιον μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου ο βασικός κατηγορούμενος- εργοστασιάρχης, στον άρτι τότε απογαλακτισμένο από τη Δίωξη Ναρκωτικών αξιωματικό, ο οποίος φέρεται ότι αντιμετώπισε της προσβλητικές σε βάρος του κατηγορίες με ... ανερυθρίαστη σκωπτικότητα.
Όλοι οι άλλοι γύρω αστυνομικοί μάρτυρες της Δίωξης, ζήτησαν από το δικαστήριο να εγκαλέσει τον υβριστή, πλην του αγέρωχου υβριζόμενου, ο οποίος προφανώς αποτελεί διαπρύσιο οπαδό του αποφθέγματος πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, κάτι που ειρήσθω εν παρόδω, διαχρονικά έχει αποδείξει εκ της θέσης και του αποτελέσματος τη δυναμική του όρου.
ΜΠΛΟΚΟ
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου